Σκούπισμα, ξεσκόνισμα …

Πολύ καιρό είχα να μπω  εδώ μέσα … μου θύμισε κάτι εγκαταλειμμένα σπίτια που οι ένοικοί τους τα παρατάνε όπως όπως και που γυρίζοντας μετά από καιρό τα βρίσκουν αραχνιασμένα και γεμάτα σκόνη…

Θέλει λίγο συμμάζεμα, να ανοιχτούν τα παράθυρα να μπει καθαρός αέρας, να βάλω καμιά σκούπα, να κάνω κάνα ξεσκόνισμα  να μαζέψω τη σκόνη που έχει μαζευτεί, πάνω στα έπιπλα, στα πατώματα , στις γωνιές…

Ίσως να χρειάζεται να πεταχτούν και μερικές σαβούρες  -  πολύ μ’ αρέσει να πετάω άχρηστα πράγματα, νιώθεις ότι ξεφορτώνεσαι ένα άχρηστο βάρος από πάνω σου!   Βέβαια πάλι θα μαζέψεις διάφορα τζάντζαλα – μάντζαλα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, γι’ αυτό εξάλλου υπάρχουν οι σακούλες σκουπιδιών και οι κάδοι …

Εν πλω ….

Κάθε φορά που βρίσκομαι εδώ, η σκέψη μου είναι μαζί σου, καμιά άλλη στιγμή δε σε σκέφτομαι όπως τώρα. Τώρα που ο ήχος από τα κύματα, είναι το μόνο που ακούγεται μέσα στη νύχτα. Σκέφτομαι τα μάτια σου, τα έχω δει μόνο μια φορά και όμως έχουν αφήσει ένα βαθύ σημάδι στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Σαν ένα τατουάζ…. Σου γράφω, χωρίς αρχή μέση και τέλος … Απλά σου γράφω, ίσως για να σου πω όλα όσα θέλω να σου πω, γιατί δεν ξέρω αν θα σε ξαναδώ, γιατί δεν ξέρω αν θα μπορέσω να τα πω όταν σε ξαναδώ … Πιθανότατα να μην μπορεί να βγει λέξη από μέσα μου, και έτσι να χάσω την ευκαιρία να ….

Ο Μάριος κοίταξε το χαρτί που έγραφε όλη αυτή την ώρα με άδειο βλέμμα, το πήρε στα χέρια του με γρήγορες κινήσεις, το τσαλάκωσε και το πέταξε στη θάλασσα , συνέχιζε να το κοιτάει καθώς αυτό χανόταν, όταν πια δε φαινόταν τίποτα, γύρισε και κοίταξε τον ήλιο που εκείνη την ώρα χάριζε στον ουρανό ένα βαθύ έντονο πορτοκαλί χρώμα,, αύριο τέτοια ώρα θα έγραφε ένα άλλο γράμμα, ίσως αυτό να έβρισκε αυτή τη φορά τον παραλήπτη του, ίσως …

Rubik’s cube

Η ζωή είναι σαν το κύβο του Rubik, υπάρχουν χιλιάδες συνδυασμοί αλλά μόνο μια σωστή λύση. Υπάρχουν άνθρωποι που παιδεύονται χρόνια για να βρουν το σωστό τρόπο και άλλοι που τον βρίσκουν απλά με λίγη τύχη …

Η τέχνη του δρόμου ….

… δεν έχει όρια !!!!

περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ http://www.blublu.org/

Ημέρες εργοταξίου …

Εκείνο τον καιρό οι μέρες κυλούσαν ανάμεσα σε ατελειωτες ώρες δουλειάς, πνιγμένες μέσα στη σκόνη και τη βαβούρα του εργοταξίου.  Συνεργεία ηλεκτρολόγων, μπογιατζήδων, υδραυλικών, δούλευαν ακατάπαυστα.  Φορτηγά έφερναν και ξεφόρτωναν υλικά, ενώ εργοδηγοί και μηχανικοί τσακώνονταν συνεχώς με τους εργολάβους, στολίζοντάς τους με διάφορα όμορφα και “ευαίσθητα”  κοσμητικά επίθετα, δημιουργώντας ένα ζωντανό σκηνικό που ακροβατούσε ανάμεσα στην λογική και την παράνοια.

Όλες όμως, οι συζητήσεις, οι χαρακτηρισμοί, οι βρισιές και οι διαφωνίες θα περιστρέφονταν γύρω από ένα κοινό άξονα ….

Το πατζάρι

“Το πατζάρι είναι το πιο έντονο ζαρζαβατικό.  Το  ραπανάκι, αναμφίβολα είναι πιο καυστικό, αλλα η κάψα του είναι μια παγερή φωτιά, είναι η καούρα της δυσαρέσκειας, όχι η φλόγα του πάθους.  Οι ντομάτες είναι αρκετά εύρωστες κι όμως, τις διαπερνά ένα υπόγειο ρεύμα ελαφρότητας.  Τα πατζάρια έχουν μια θανάσιμη σοβαρότητα…..   Το κρεμμύδι έχει τόσες σελίδες όσο και το πόλεμος και ειρήνη και καθεμιά τους είναι αρκετά αψιά για να κάνει κι έναν δυνατό άντρα να δακρύσει, αλλά όλες οι φιλντισένιες περγαμηνές του κρεμμυδιού καθώς και ο πράσινος κεντριστικός σελιδοδείκτης του γρήγορα απανθρακώνονται από τα στομαχικά υγρά και τα βακτηρίδια των εντέρων.  Μόνο το πατζάρι εγκαταλείπει το σώμα με το ίδιο χρώμα που ειχε όταν έμπαινε σ’ αυτό.

….Όταν γεννιόμαστε, είμαστε κοκκινοπρόσωποι, στρογγυλοί, έντονοι και αγνοί. Μέσα μας καίει η πορφυρή φλόγα της παγκόσμιας συνείδησης. Βαθμιαία, όμως, καταβροχθιζόμαστε από γονείς, μασιόμαστε από σχολεία, τρωγόμαστε από συμμαθητές, καταπινόμαστε από κοινωνικούς θεσμούς και ροκανιζόμαστε από τις κακές συνήθειες και την ηλικία. Και όταν πια μας έχουν μηρυκάσει κααι χωνέψει αυτά τα έξι στομάχια, βγαίνουμε από μέσα τους σαν μια ενιαία και αηδιαστική καφετιά μάζα.
Το διδαγμα, λοιπόν του πατζαριού είναι το εξής: Διατηρήστε την τη θεϊκή κοκκινίλα σας, την έμφυτη ροζ μαγεία σας, ειδάλλως θα καταλήξετε καφε. Έτσι κα καταλήξετε καφέ, ξέρετε τι σας περιμένει: καφές, καφετζούδες, χαρτορίχτρες, τσαρλατάνοι, ψυχοσωτήρες…..”

 Τομ Ρόμπινς – Το άρωμα του ονείρου ….

Πάντα κάτι θα λείπει ….

Και τώρα τι γράφουν? …. να τη αυτη η αμηχανία ξανά!  γλυκιά αμηχανία … σχεδόν παιδική! 

Η αγωνία του ότι σκέφτεσαι τόσα και όμως ολα είναι τόσο μπερδεμένα που νομίζεις ότι θα ξεκινήσεις να πεις για κάτι και χωρίς να το καταλάβεις θα βρεθείς αλλού!  Σκόρπιες σκέψεις στο μυαλό, σκόρπιες ιστορίες …. είναι και αυτό ακόμα μπερδεμένο … δεν ξέρει τι να σκεφτεί, δεν ξέρει τι ερεθίσματα να δώσει στο σώμα …

Θυμός … γίνεται λύπη, η λύπη γίνεται δάκρυ κυλά από τα μάτια και φεύγει, χάνεται …

Χαρά … γινεται γέλιο ταράζει την ησυχία και μετά? …. σιωπή ….

Πάντα κάτι θα λείπει … θα το ψάχνω κάτω από τα ντοσιέ στο γραφείο, κοιτώντας στον καθρέπτη του μπάνιου, στα απλωμένα ρούχα στη βεράντα, στο μπρελόκ με τα κλειδιά, στις τσάντες από το σούπερ μάρκετ, στα περιοδικά στο τραπέζι, στα λουλούδια στη βεράντα, ακούγοντας το ίδιο αγαπημένο τραγούδι στο αυτοκίνητο. 

Πάντα κάτι θα λείπει και ενώ ξέρω τι είναι αυτό, κοιτώντας το, δεν έχω λόγια να πω …  γιατί είναι τόσο απλά, που όλα μπερδεύονται και ας είναι όλα χωρίς νόημα, όλα σημαίνουν κάτι ….

Χιούμορ…

Θα ήθελα κάποια πράγματα να μπορούσαν να γίνονταν αυτόματα, με το πάτημα ενός κουμπιού… ή με μια ευχή κλείνοντας απλά τα μάτια μου …. όμως κάποιος που βρίσκεται εκεί πάνω έχει άλλη άποψη…

Ένας φίλος μου είχε πει κάποτε γελώντας  “ο Θεός έχει πολύ χιούμορ, αλλά είναι αρρωστημένο… ώρες, ώρες ….”

Lights …

(Τραγούδι: lights – Archive)

Τέλος εποχής …

“Θυμάσαι?” είπε η γυναίκα κοιτώντας τον άντρα που καθόταν απέναντί της, ενώ συγχρόνως ανακάτευε αμήχανα τον καφέ της. “Κάποτε με κοίταγες στα μάτια και καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλον χωρίς να μιλάμε, με μια ματιά … τώρα μπορεί να μιλάμε ώρες ολόκληρες, χωρίς να βγει αποτέλεσμα κανένα. Τι έγινε?”

Το βλέμμα της γλίστρησε μελαγχολικά έξω από την τζαμαρία του καφέ που καθόντουσαν και περιπλανήθηκε στο πεζοδρόμιο παρατηρώντας τους περαστικούς. Σιωπή, … αμήχανη σιωπή, η χειρότερη απ’ όλες σκέφτηκε. “Πες κάτι!” είπε ξανά και ο τόνος της φωνής της είχε γίνει πιο επιτακτικός. “Δεν έχω να πω κάτι” είπε ο άντρας, αποφεύγοντας να την κοιτάξει. Εκείνη την ώρα ένα νεαρό ζευγάρι που φιλιόταν παθιασμένα, πέρασε μπροστά από το καφέ. Τα πρόσωπά και τα μάτια τους έλαμπαν, ξεχώριζαν από το μονότονο μουντό πλήθος.

“Αυτή η σχέση” συνέχισε η γυναίκα “θυμίζει πια κάποιες βιτρίνες σε περίοδο εκπτώσεων και όχι αυτές , των ακριβών καταστημάτων, που προσελκύουν τα βλέμματα πολλών γυναικών με την ελπίδα να βρουν ένα καλό κλασσικό κομμάτι σε καλή τιμή, αλλά αυτές των φτηνιάρικων μαγαζιών, με τις μισόγυμνες θλιβερές κούκλες και τις κακογραμμένες στο χέρι ταμπέλες με μαύρο μαρκαδόρο που γράφουν ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ. “Και μένα μάτια μου δεν μ’ αρέσει να ψωνίζω από τέτοια μαγαζιά” …