“Θυμάσαι?” είπε η γυναίκα κοιτώντας τον άντρα που καθόταν απέναντί της, ενώ συγχρόνως ανακάτευε αμήχανα τον καφέ της. “Κάποτε με κοίταγες στα μάτια και καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλον χωρίς να μιλάμε, με μια ματιά … τώρα μπορεί να μιλάμε ώρες ολόκληρες, χωρίς να βγει αποτέλεσμα κανένα. Τι έγινε?”
Το βλέμμα της γλίστρησε μελαγχολικά έξω από την τζαμαρία του καφέ που καθόντουσαν και περιπλανήθηκε στο πεζοδρόμιο παρατηρώντας τους περαστικούς. Σιωπή, … αμήχανη σιωπή, η χειρότερη απ’ όλες σκέφτηκε. “Πες κάτι!” είπε ξανά και ο τόνος της φωνής της είχε γίνει πιο επιτακτικός. “Δεν έχω να πω κάτι” είπε ο άντρας, αποφεύγοντας να την κοιτάξει. Εκείνη την ώρα ένα νεαρό ζευγάρι που φιλιόταν παθιασμένα, πέρασε μπροστά από το καφέ. Τα πρόσωπά και τα μάτια τους έλαμπαν, ξεχώριζαν από το μονότονο μουντό πλήθος.
“Αυτή η σχέση” συνέχισε η γυναίκα “θυμίζει πια κάποιες βιτρίνες σε περίοδο εκπτώσεων και όχι αυτές , των ακριβών καταστημάτων, που προσελκύουν τα βλέμματα πολλών γυναικών με την ελπίδα να βρουν ένα καλό κλασσικό κομμάτι σε καλή τιμή, αλλά αυτές των φτηνιάρικων μαγαζιών, με τις μισόγυμνες θλιβερές κούκλες και τις κακογραμμένες στο χέρι ταμπέλες με μαύρο μαρκαδόρο που γράφουν ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ. “Και μένα μάτια μου δεν μ’ αρέσει να ψωνίζω από τέτοια μαγαζιά” …
-”Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα?”
-“Γιατί, μάλλον δεν βλέπει τηλεόραση παιδί μου…”
Παίρνω μια βαθιά ανάσα και βουτάω βαθιά, κρατάω την αναπνοή μου όσο μπορώ περισσότερο για να καταφέρω να μείνω στο βυθό περισότερη ώρα, μα τα πνευμόνια μου με προδίδουν, δεν αντέχω πολύ ώρα και βγαίνω ξανά στην επιφάνεια, να αναπνεύσω …
Όμως δεν μπορώ να ανασάνω , δεν υπάρχει οξυγόνο στον αέρα πια, παρά μόνο άζωτο …
Δεν πρόλαβα να δω όσα ήθελα, θα πάω ενάντια στο ρεύμα και θα προσπαθήσω ξανά και ξανά μέχρι να τα καταφέρω …
Περίεργη που ‘ ναι τούτη η ζωή! Ώρες ώρες είναι άχρωμη και άγευστη, σου παίρνει τη φωτιά που κρύβεις μέσα σου … σαν το άζωτο!
Περίεργοι που ‘ναι και οι άνθρωποι! … κάποιες στιγμές είναι και αυτοί … σαν το άζωτο!
Με τρομάζει η ιδέα των γηρατειών, ένας από τους φόβους μου είναι να μην χάσω τους βόλους μου, όπως τους έχασε ο γερασμένος ήρωας στον Πήτερ Παν και δεν μπορώ να γυρίσω ξανά πίσω στη χώρα του Ποτέ Ποτέ, αφού θα με εγκαταλείψει η φαντασία μου και δεν θα μπορώ να πετάξω …
Διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο στο in.gr φοβάμαι ότι αυτοί οι φόβοι βγαίνουν αληθινοί …
(Η φωτογραφία είναι από την κορυφή του Πηλίου “Αγριόλευκες”)
Πρώτη μέρα στη δουλειά εχθές, το κλίμα υποτονικό, δεν υπάρχει δουλειά και έχω αρχίσει να βαριέμαι αφόρητα.
Κάνω ένα γρήγορο σερφάρισμα στο διαδίκτυο, τα γνωστά νέα “Υπόθεση Ζαχόπουλου”, “επίμαχο dvd” κτλ …. κάνω και μια βόλτα σε blogs και εκεί μια από τα ίδια. read more…
Ας ξεκινήσω μουσικά τη νέα χρονιά!
Καταπληκτικό τραγούδι …
Τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια αναβόσβηναν στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου παίζοντας ένα ξεκούρδιστο χριστουγεννιάτικο τραγούδι, στο σπίτι δεν φαινόταν να υπάρχει κανείς αυτή τη στιγμή. Ο Βασίλης είχε κρυφτεί στο απέναντι παρκάκι και περίμενε σχεδόν δύο ώρες, είχε αρχίσει και πάγωνε και δεν ήξερε τι να κάνει για να ζεσταθεί.
Είχαν βάλει στο μάτι με ένα φίλο του το σπίτι αυτό εδώ και κάποιο διάστημα, βρισκόταν σε ακριβή γειτονιά, ήταν μεγάλο, πολύ προσεγμένο, οι ένοικοι κυκλοφορούσαν με ακριβά αυτοκίνητα και το σημαντικότερο … έλειπαν πολλές ώρες. read more…
Πολύ καλό remix 60’s κομματιού που μας μεταφέρει σε άλλες εποχές!
(Beggin – Frankie Valli & the Four seasons – Dj Pilooski edit)
Κάτι έχουν πάθει όλοι τελευταία με τους Emo, λες η λυπημένη τους εμφάνιση αποτελεί πλήγμα για την εικόνα της καθωσπρέπει και πανέμορφης κοινωνία μας!
Ξεχάσαμε ξαφνικά τους punk , τους ντεθιάρηδες, τους ροκαμπιλάδες κτλ κτλ… Οι νέοι πάντα ήθελαν να προκαλούν, να ξεχωρίζουν και να είναι διαφορετικοί από τους υπόλοιπους. Εξάλλου όλοι περάσαμε (ο καθένας μας με τον τρόπο του, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο) από κάποια φάση στην εφηβεία μας. (Τα φωτογραφικά άλμπουμ από τα σχολικά μας χρόνια δεν λένε ψέματα! )
(Σημ. τη συμπαθητική φωτογραφιούλα την έλαβα σήμερα το πρωί με e-mail)
Η σημερινή είδηση, ήρθε για να μου αφήσει μια πικρή γεύση στο στόμα, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, γιορτή της αγάπης, της ανθρωπιάς και της χαράς…
Σήμερα τα ξημερώματα ακόμα ένας αλλοδαπός εργάτης 36 ετών, πατέρας ενός παιδιού, πιθανόν ανασφάλιστος, βρήκε τραγικό θάνατο εν ώρα εργασίας.
Τουλάχιστον αυτός είχε όνομα, υπάρχουν κ άλλοι που χάνονται και πιθανότατα κανείς δεν ξέρει το όνομά τους και η είδηση θάβεται ως δια μαγείας και ξεχνιέται ακριβώς όπως και η ύπαρξή τους. Ναι! γίνονται κ αυτά στην Ελλάδα του 2007 κ της Ευρωπαϊκής Ένωσης!
Ολόκληρη η είδηση εδώ.
