Οι εντολές γράφτηκαν στον πασαλημένο με πίσσα τοίχο, με μεγάλα άσπρα γράμματα που θα μπορούσαν να διαβαστούν από τριάντα μέτρα. ΄Εγραφαν τα εξής:
ΟΙ ΕΠΤΑ ΕΝΤΟΛΕΣ
- Οτιδήποτε περπατάει με δυο πόδια είναι εχθρός
- Οτιδήποτε περπατάει με τέσσερα πόδια είναι φίλος
- Κανένα ζώο δε θα φορά ρούχα
- Κανένα ζώο δε θα κοιμάται σε κρεβάτι
- Κανένα ζώο δε θα πίνει ποτά
- Κανένα ζώο δε θα σκοτώνει οποιοδήποτε άλλο ζώο
- Όλα τα ζώα είναι ίσα. read more…
Είχα μια ροζ αδυναμία όταν ήμουν πιτσιρίκι…
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τωρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νου μου τρώγει αυτή η τύχη
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πως να μην προσέξω.
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.
Τείχη – 1897 – Κ. Π. Καβάφης
Στα τείχη που όλοι χτίζουμε ολόγυρά μας, στα τείχη που άλλοι έχτισαν για μας …
Η ζωή είναι εκεί έξω…
Η φράση, ξεκίνησε στην Αμερική, σαν μια κοινή έκφραση μεταξύ των εργαζομένων δείχνοντας την ανακούφιση τους για τη λήξη της εργάσιμης εβδομάδας και τον ερχομό του Σαββατοκύριακου.
Το 1975 η φράση διαδόθηκε περισσότερο, από το ομώνυμο φιλμ με πρωταγωνίστρια την Donna Summer, απ’ όπου είναι και η πιο πάνω αφίσα.
Περισσότερες λεπτομέρειες θα βρείτε εδώ.
TGIF λοιπόν! (με μεγάλη ανακούφιση … ήταν μια δύσκολη εβδομάδα) Καλό Σαββατοκύριακο!
Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μου όταν ακούω για Πανελλήνιες είναι οι ατελείωτες ώρες διαβάσματος, που πέρναγα κλεισμένη σε ένα δωμάτιο με τα βιβλία να σχηματίζουν στοίβες γύρω μου, θυμίζοντας αυτούς τους τρελούς επιστήμονες και τη μητέρα μου να έρχεται κάθε τόσο να μου χτυπάει την πόρτα και να για να ρωτάει αν είμαι καλά, ανησυχώντας για τις ώρες που ήμουν εκεί μέσα . Εγώ πάλι ήμουν χαμένη μέσα στις εξισώσεις και στα κλάσματα, πάλευα με δεκαδικούς αριθμούς αποστηθίζοντας τύπους χημικών ενώσεων ταξίδευα με την ταχύτητα του ήχου μέσα στο χωροχρόνο με ροκ μουσική υπόκρουση… read more…
Κρυφό μου όνειρο ήταν να γίνω χειρούργος, όμως από καθαρή ατυχία δεν τα κατάφερα,
… ή μήπως να το ξεχάσω και να δοκιμάσω κάτι πιο συναρπαστικό … πιλότος αεροσκάφους! ας πούμε…
Από το in. gr
Αθήνα
Στον εισαγγελέα παραπέμπεται η υπόθεση ενός γιατρού στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο της Αθήνας, ο οποίος για χρόνια πραγματοποιούσε επεμβάσεις χωρίς καμία σχετική εκπαίδευση και παρουσίαζε υψηλό ποσοστό θνησιμότητας.
Εικόνες μέχρι εκεί που μπορούν να δουν τα μάτια σου. Από το Βορά μέχρι Νότο από την Ανατολή μέχρι τη Δύση. Ησυχία που ηρεμεί την ψυχή και το μυαλό σου και …. απίστευτο φως!
Φαίνεται πως αυτή την Κυριακή, είχαμε τον καιρό με το μέρος μας και απολαύσαμε έναν καταπληκτικό Παρνασσό!
Το μικρό διαμπερές δυαράκι του πρώτου κοίταγε στο δρόμο. Χωλ, στα δεξιά το καθιστικό, αριστερά η κουζίνα το μπάνιο και η κρεβατοκάμαρα. 55 τετραγωνικά όλο κι όλο παλιάς κατασκευής αλλά τουλάχιστον ήταν σε καλή κατάσταση.
Η θέα από το μπαλκόνι δεν έλεγε και πολλά, δηλαδή δεν έλεγε τίποτα, έβλεπε τη μπαλκονόπορτα του απέναντι διαμερίσματος, όπου έμενε μια γιαγιά, που κόλαγε με τις ώρες στο τζάμι. Και να ήθελε να πάει στη μπαλκονόπορτα, είχε τη γιαγιά στημένη απέναντι, ζήτημα ήταν βέβαια, αν έβλεπε ή αν άκουγε τίποτα. Την είχε τσεκάρει, σε άσχετες στιγμές, την είχε χαιρετήσει κουνώντας της τα χέρια έντονα, πολλές φορές της έστελνε φιλιά, η γριά δεν έδινε καμιά σημασία, καμιά επαφή με την πραγματικότητα. read more…
Πίσω στις εποχές του φιλμ, που δε συγχωρούσε λάθη και είχες μόνο μια ευκαιρία για να πιάσεις τη στιγμή, παρέα με μια παλιά Ρώσικη φωτογραφική μηχανή, Κυριακή, βόλτα στην πόλη…
