Skip to content

Να προσέχεις

Ιανουαρίου 29, 2007

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, τον θυμάμαι να φεύγει… Τι περίεργο!  Δεν τον θυμάμαι τόσο να έρχεται όσο να φεύγει, λες και αυτές οι φορές ήταν  περισσότερες από αυτές που ερχόταν.

Έχω βαρεθεί να ακούω τις ίδιες ερωτήσεις.  «Εδώ είναι ο μπαμπάς σας;»  «Όχι, λείπει», «Και πότε έρχεται;»  «Τον Ιούνιο», «Θα καθίσει πολύ;»  «Κανά μήνα περίπου»,  «Άντε με το καλό να έρθει, τι θα τα κάνετε τα λεφτά;  Πες της μαμάς να μην τον ξαναστείλει να ταξιδέψει».

Δεν έλεγα τίποτα χαμογελώντας, τι να πεις σε έναν ηλίθιο που βγάζει όλη την κακία του;  «Ναι ρε βλάκα» σκεφτόμουν «η μητέρα μου τον διώχνει λες και της αρέσει να μένει μόνη της με δυο παιδιά, για τα λεφτά, άκου τι σκέφτεται ο κόσμος – να δω τι θα τα κάνετε τα λεφτά – τι εξυπνάδα Θεέ μου»

Έλειπε ο πατέρας μου και η μητέρα μου μόνη της τα έβγαζε πέρα πάντα με αξιοπρέπεια, ήταν και ο άντρας και η γυναίκα του σπιτιού.  Σπάνια έβγαινε και όσες φορές πήγαινε κάπου ήταν πάντα πολύ προσεκτική που θα πάει και με ποιούς, τις περισσότερες φορές ήταν παρέα με τις αδερφές της.  Ήταν μικρό το μέρος και ο κόσμος δεν ήθελε και πολλά για να βγάλει περίεργα συμπεράσματα.  Τη μια έτρεχε στο σχολείο να ρωτήσει για την προόδό μας, την άλλη μας έτρεχε πανικόβλητη στους γιατρούς, όποτε γυρίζαμε σπίτι μες τα αίματα, γιατί είμαστε και διαβολάκια και πάντα μας απειλούσε λέγοντας «όλα στον πατέρα σας μόλις έρθει»  –  ποτέ δεν έλεγε τίποτα βέβαια.   

Τόσα χρόνια, μια ζωή ολόκληρη, σπάνια τον θυμάμαι να είναι μαζί μας, να είμαστε όλοι μαζί σαν οικογένεια, οι γιορτές περνούσαν αδιάφορα, η μια μετά την άλλη, μαζί τους περνούσαν και τα χρόνια. 

«Μαμά θα πάμε στη Θεία την Πρωτοχρονιά;» «Όχι»,  «Γιατί καλέ μαμά;» , «Λείπει ο πατέρας σας, εμείς θα γλεντάμε και αυτός θα είναι μακριά;»

 Τις προάλλες έφευγε ξανά, δεν τον είχα δει που ερχόταν αλλά θα τον πήγαινα στο αεροδρόμιο για να φύγει.  Μουγκαμάρα το πρωί στη διαδρομή από την αμηχανία.  «Τι ώρα θα φτάσεις περίπου;» ρώτησα, έτσι για να σπάσω τη σιωπή – ήξερα ακριβώς τι ώρα θα έφτανε. «Στις δώδεκα θα έχω φτάσει», «Α! ωραία δεν είναι μεγάλο το ταξίδι», «Ναι ευτυχώς».

Φτάσαμε, τι να πεις μετά από τόσα χρόνια, εκτός του ότι  μισώ τους αποχαιρετισμούς, πάντα προσπαθώ να τους αποφύγω αλλά αυτή τη φορά δεν τα κατάφερα, δεν ήξερα τι να του πω, δεν έβρισκα και κάτι πρωτότυπο … Με κοίταξε με ένα βλέμμα που τα έλεγε όλα – καταλάβαινε ακριβώς πως αισθανόμουν.

«Να προσέχεις ….» 

«Προσέχω» μου απάντησε χαμογελώντας.

<<Home

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: