Skip to content

Δεν ξέρω τίποτα….

Φεβρουαρίου 2, 2007

(1996- «Φως μέσα από το σκοτάδι» – Σταθμός Μοναστηράκι, Φωτ. azoto)

Την πήρε ο ύπνος χωρίς να το καταλάβει, γυρνώντας σπίτι από τη δουλειά, είχε κλείσει τα μάτια λίγο για να ηρεμήσει από την ένταση της ημέρας και βρέθηκε αλλού – δεν είχε καταλάβει πόση ώρα κοιμόταν όταν ξύπνησε απότομα από ένα χτύπημα στην πόρτα.
Ανοίγοντας για να δει ποιος μπορεί να είναι τέτοια ώρα, απόρησε αντικρίζοντας ένα πιτσιρίκι – ένα κοριτσάκι τόσο δα μικρό, να την κοιτάει επίμονα (κάτι της θύμιζε, αλλά δεν μπορούσε να βρει, τι ακριβώς) – «πάλι κοιμόσουν;» την ρώτησε αγριεμένα …
Είχε μείνει άφωνη και δεν ήξερε τι να απαντήσει «εγώ να, ε… καλά κ εσύ που το ξέρεις; … και βασικά, … ΠΟΙΑ ΕΙΣΑΙ;» κατόρθωσε επιτέλους να ρωτήσει.
Είμαι η καρδιά σου» της απάντησε με ένα αθώο χαμόγελο
Η καρδιά μου; (παραδόξως την πίστεψε, χωρίς να ξέρει το γιατί) Και τι κάνεις εκεί έξω; δεν είχα φανταστεί ποτέ, μάλλον δεν ήξερα ότι η καρδιά μου είναι ένα μικρό κοριτσάκι»

«Εσύ… δεν ξέρεις τίποτα τελικά». της απάντησε με ένα κοροϊδευτικό τόνο στη φωνή της, κοιτώντας την κατάματα – τα μάτια της έλαμπαν!. «Εγώ καλή μου θα είμαι για πάντα ένα μικρό κοριτσάκι, έτσι είναι, η καρδιά δεν γερνάει ποτέ, μένει για πάντα νέα. Ήθελες σε κάποιον να μιλήσεις , και έτσι ήρθα, και μιας και ρώτησες τι κάνω εγώ εκεί έξω, θα σε ρωτήσω και εγώ εσύ τι κάνεις εδώ μέσα. Δεν είσαι καλά τελευταία, το νιώθω, έλα ξεκίνα, μίλα μου, είμαι όλη αυτιά»

«Δεν ξέρω από που να αρχίσω…. Τελευταία νιώθω πολύ κουρασμένη από όλους και από όλα, Οι άνθρωποι με μπερδεύουν όλο και πιο πολύ, δεν τους καταλαβαίνω και μάλλον δεν με καταλαβαίνουν ούτε αυτοί… και αυτό με στεναχωρεί πιο πολύ απ’ όλα. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να το βάλω στα πόδια, να εξαφανιστώ και έτσι να ησυχάσουν όλα».

-«Και νομίζεις ότι αυτό θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα; Είναι αυτό το σωστό;»

-«Ειλικρινά … δεν ξέρω»
-«Εγώ πάντως δεν θα ήθελα να κάνεις κάτι τέτοιο, θα πληγώσεις τους ανθρώπους που υπάρχουν αυτή τη στιγμή γύρω σου, και θα μου κάνεις και εμένα κακό. Ξέρεις, … πιστεύω ότι είναι όλα μέσα στο μυαλό μας τελικά»

-«Δεν σε καταλαβαίνω…»

-«Θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω μικρή μου… Πιστεύω ότι ο κόσμος δεν αλλάζει, ούτε οι άνθρωποι γύρω μας, ούτε τόσο οι συνθήκες που ζούμε, αν αλλάξει τίποτα είναι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τις καταστάσεις και οι αποφάσεις που παίρνουμε για το τι θα κάνουμε, αυτές αλλάζουν την ζωή μας. Έτσι και εγώ μπαίνω σε νέες περιπέτειες σύμφωνα με τις δικές σου αποφάσεις.»

Νομίζω, ότι θα με τρελάνεις, πολύ συνειδητοποιημένη δεν είσαι για καρδιά?»

-«Είδες; Κάποια πράγματα δεν τα περιμένουμε, και αιφνιδιαζόμαστε».

-«Ναι, αλλά ευχάριστα»

-«Θα σου δώσω μια συμβουλή, να ακούς την καρδιά σου που και που γιατί αυτά που σου λέει είναι αληθινά και τότε θα δεις πως όλα θα είναι διαφορετικά. Σκέψου αυτά που σου είπα και ότι θες τα ξαναλέμε» είπε και έφυγε ξαφνικά, όπως ήρθε, λες και ήταν οπτασία, δημιούργημα του μυαλού της.

Είχε μείνει να κοιτά την κλειστή πόρτα σαν χαζή. Τα λόγια της καρδιάς της τριγύριζαν μες το μυαλό της συνεχώς και η αλήθεια ήταν ότι δεν έβρισκε τίποτα παράλογο πουθενά. «μάλλον δεν ξέρω τίποτα τελικά» μουρμούρισε χαμογελώντας, ένιωθε πιο ανάλαφρη, λες και ξαφνικά είχε φύγει ένα βάρος από πάνω της.

Το βλέμμα της έπεσε πάνω σε μια παλιά φωτογραφία που είχε στη βιβλιοθήκη με της ίδια σε πολύ μικρή ηλικία και τους γονείς της … η καρδιά της, ήταν … εκεί!

 

<<Home 

 

 

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: