Skip to content

Ο τοίχος

Μαρτίου 7, 2007

Είχε ένα σπορ ακριβό αυτοκίνητο, ήταν επιτυχημένος , όλοι τον σέβονταν και όταν του μιλούσαν πρόσεχαν και την κάθε τους λέξη, γιατί φοβόντουσαν ότι αν κάνουν κάποιο λάθος θα τον εξόργιζαν.

Με μια του λέξη όλοι έτρεχαν να εκτελέσουν κάθε του εντολή, γιατί τον σέβονταν, για την ακρίβεια τον φοβόντουσαν περισσότερο, γιατί παρά το νεαρό της ηλικίας του ήταν πάρα πολύ αυστηρός με τους συνεργάτες του! Είχε τρομερές απαιτήσεις έτσι και ζητούσε κάτι, το ήθελε εχθές!

Είχε και τα τυχερά του! ‘Οποια πιτσιρίκα από το γραφείο ήθελε, την είχε!. Και χωρίς πολλές δεσμεύσεις – δεν του άρεσαν, αυτό το ξεκαθάριζε από την αρχή! Αν καμιά γινόταν πολύ ενοχλητική και άρχιζε να έχει τρομερές απαιτήσεις, την ξαπόστελνε από κει που είχε έρθει.

Όπως είχε γίνει και με την ψηλή τη γραμματέα, την …. Μαίρη! – πάντα ξεχνούσε το όνομά της – αυτή με τα μακριά πόδια, στην αρχή έκανε τη δύσκολή αλλά τελικά … δεν ήταν και τόσο.

Για τους άλλους ήταν ο επιτυχημένος, αυτοδημιούργητος επαγγελματίας, για τον εαυτό του όμως, δεν ήταν τίποτα!

Γιατί όταν πήγαινε σπίτι και κοιτούσε τον εαυτό στον καθρέπτη, δεν αναγνώριζε την μορφή που έβλεπε απέναντί του! Τα μάτια του ήταν κατακόκκινα από τις ώρες που έτρωγε μπροστά στον υπολογιστή, η αλήθεια είναι ότι δούλευε πολύ σκληρά – αυτό ήταν γεγονός. Κάποτε τα μάτια του έλαμπαν από ενθουσιασμό για το αύριο, όχι όμως πια.

Το πρόσωπό του ήταν αγέλαστο, αυστηρό, κάποτε γελούσε συνέχεια και θυμόταν τη μητέρα του που πριν από χρόνια του είχε πει «μη γελάς συνέχεια, θα σε περνάνε για χαζό, να είσαι πιο σοβαρός». Ορίστε που το κατάφερε – ευχαριστημένη;

Ήταν λες και όταν περνούσε αυτή την πόρτα του γραφείου του, μεταμορφωνόταν ξαφνικά σε τέρας! Ναι, ένα τέρας, αυτό ήταν! Χωρίς συναισθήματα, χωρίς τίποτα. Ένιωθε πολύ μόνος κατά βάθος, γιατί ήταν μόνος! Βέβαια ο ίδιος το είχε επιλέξει, αλλά καμιά φορά αυτή η μοναξιά τον έπνιγε, δεν την άντεχε με τίποτα! … όπως σήμερα το βράδυ.

Από το απόγευμα στο γραφείο σκεφτόταν εκείνη ξανά και ξανά , το χαμόγελό της, το πρόσωπο της, … του άρεσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να το παραδεχθεί, του άρεσε γιατί τον έκανε πάντα να γελά. Του έλειπε πάρα πολύ! Θα ήθελε να ήταν μαζί του αυτή τη στιγμή, να του έλεγε ένα από τα αστεία της.

Θυμήθηκε πως της είχε φερθεί, πως της είχε μιλήσει, με τον χειρότερο τρόπο. Μετά βέβαια, το είχε μετανιώσει, αλλά ποτέ δεν της ζήτησε συγνώμη και δεν το είχε συγχωρέσει στον εαυτό του αυτό. Τώρα πια ήταν αργά.

Πήγε και έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του… «Είσαι ένας ηλίθιος, αυτό είσαι» είπε στον εαυτό του. Έπρεπε να βγει έξω, δεν άντεχε μέσα στο σπίτι, ήθελε να αναπνεύσει καθαρό αέρα. Βγήκε βιαστηκά από το σπίτι αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα και μπηκε στο αυτοκίνητό του. Έβαλε μπροστά, και ξεκίνησε να τρέχει σαν τρελός.

Ταχύτητα! του άρεσε πάρα πολύ να τρέχει με το αυτοκίνητό του, ένιωθε τέλεια. Γέλασε ειρωνικά και πάτησε τέρμα το γκάζι βλέποντας από μακριά τον τοίχο να έρχεται γρήγορα προς το μέρος του!

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: