Skip to content

Εμείς οι καλλιτέχνες…

Αύγουστος 7, 2007

Όταν είσαι μακριά από τη δουλειά, έχεις την αίσθηση ότι αυτός ο κόσμος είναι κάτι το διαφορετικό – εγώ τουλάχιστον έτσι νιώθω … και πιο συγκεκριμένα, ότι έχω ένα ρόλο σε μια θεατρική παράσταση και καθημερινά παίζω και μια πράξη της και μάλιστα χωρίς σκηνοθέτη … αυτοσχεδιάζοντας … περίεργο ε?

Έτσι καθημερινά, φεύγοντας από το γραφείο, αφήνεις τα προβλήματα πίσω σου και σκέφτεσαι … αύριο πάλι, βλέπουμε τι θα κάνουμε και έτσι περνούν οι μέρες, οι βδομάδες κτλ κτλ…. Το ίδιο συμβαίνει και στις διακοπές σου, φεύγεις, είσαι μέσα στο άγχος και στην κούραση και σκέφτεσαι, να γυρίσω από τις διακοπές και βλέπουμε , γυρίζεις το διακόπτη σε safe mode για τρεις βδομάδες, χαλαρώνεις και σκέφτεσαι ήρεμα και καθαρά.

Έτσι λοιπόν, μετά από πολύ σκέψη, έχοντας περάσει αρκετά τον τελευταίο ειδικά χρόνο και δοκιμάζοντας τον εαυτό μου πολλές φορές, διαπίστωσα ότι πλέον ικανοποιούμαι απόλυτα με πολύ απλά πράγματα, ζώντας μια  λιτή ζωή που ειλικρινά δεν με δυσαρεστεί καθόλου, το αντίθετο μάλιστα, είδα πολλά πράγματα με διαφορετικό τρόπο και έτσι μέσα σ’ αυτή την απλότητα βρήκα … να τολμήσω να το γράψω; … ίσως την ευτυχία.  Μια όμορφη μέρα, μια γλυκιά ματιά,  το χαμόγελο ενός μωρού, μια νόστιμη μακαρονάδα, είναι πράγματα που μπορούν να μας κάνουν ευτυχισμένους το ίδιο ίσως με ένα ακριβό αυτοκίνητο, ένα δαχτυλίδι, ένα γεύμα σε ακριβό εστιατόριο!  Περίεργο να τα λέω αυτά εγώ … αν σκεφτεί κανείς ότι παλιότερα η Παρασκευή για μένα σήμαινε εκτός του τέλους της εργάσιμης εβδομάδας και ότι θα έκανα απαραιτήτως μια βόλτα στα μαγαζιά για ψώνια (τις περισσότερες φορές άχρηστα). 

Και ενώ ήμουν στο safe mode, έχοντας πλέον καταφέρει να βρίσκομαι σε κατάσταση νιρβάνας, εχθές το πρωί χτυπώντας το ξυπνητήρι, συνειδητοποίησα ότι οι διακοπές μου τελείωσαν, πήρα το αυτοκίνητο, για να διανύσω τα 51,8 χιλιόμετρα απόστασης που χωρίζουν το σπίτι από το θέατρ… εεε γραφείο, ήθελα να πω.  Φτάνοντας  στην είσοδο είδα τη Μαρία από το Λογιστήριο, «Καλημέρα!», «Καλημέρα! Γύρισες από τις διακοπές σου?», «Ναι – πως είναι τα πράγματα εδώ;», ρώτησα ,από συνήθεια περισσότερο, παρά από ενδιαφέρον, «Πως θες να πάνε;  Από το κακό στο χειρότερο, ακόμα να μας πληρώσουν τον Απρίλιο…»  «ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ; έλα ρε; … δεν το είχα πάρει είδηση…» φώναξα, γουρλώνοντας τα μάτια μου.

Με αυτό το σύντομο και άχαρο διάλογο, πήγαν στράφι τρεις βδομάδες διαλογισμού και χαλάρωσης, πατώντας το escape βγήκα απότομα από το safe mode μου, που τόσο μου άρεσε … γαμώτο!  Η Μαρία από το λογιστήριο με κοίταζε με ένα τρόπο, λες και ήμουν στο διακτινιστή και μόλις είχα φτάσει από τον μακρινό γαλαξία της Ανδρομέδας !  Απομακρύνθηκε χωρίς να πει τίποτα ανεβαίνοντας από τις σκάλες αποφεύγοντάς με διακριτικά.  Φαντάζομαι ότι θα σκεφτόταν «που να μπαίνω στο ασανσέρ … παρέα με τρελάρες»  

Τελικά ανέβηκα από τις σκάλες και εγώ «Άσε μήπως δεν έχουμε πληρώσει το ρεύμα και μας το κόψουν ξαφνικά» σκέφτηκα.  Φτάνοντας στο γραφείο, διαπίστωσα ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει, εκτός από μερικά χαρτιά, που είχαν αρχίσει να σχηματίζουν μια συμπαθητική στοίβα στη μια άκρη του γραφείου μου.  Τώρα πρέπει να ξαναρχίσω να παίζω το ρόλο μου αυτοσχεδιάζοντας – είπαμε χωρίς σκηνοθέτη – όμως πρέπει να το κάνω, γιατί είναι και ο παραγωγός στη μέση … και ποιος τον ακούει όταν βάζει τις φωνές.

Ο θίασός μας παρόλες τις αντιξοότητες και χωρίς να έχουμε τη μεγάλη επιτυχία που όλοι περιμέναμε, συνεχίζει και ανεβάζει το ίδιο θεατρικό έργο τα τελευταία χρόνια, με τόσο μεράκι και φιλότιμο!

Τι να κάνουμε, είμαστε υπεράνω χρημάτων … εμείς οι καλλιτέχνες!

3 Σχόλια leave one →
  1. franky permalink
    Αύγουστος 7, 2007 3:35 μμ

    τέτοια post να βλέπουν οι κυβερνώντες και διοικούντες γενικότερα και να ανοίγει η καρδιά τους!

    Τελικά ήθελες, δεν ήθελες κατάφερες το απίστευτο!
    Είσαι η πρώτη εργαζόμενη στον ελλαδικό χώρο που καταφέρνει και όχι μόνο ζει χωρίς λεφτά, αλλά επιπλέον πηγαίνει και διακοπές χωρίς λεφτά!!!

    Συγχαρητήρια!!!
    Ανήκεις πια στην ελιτιστική τάξη που κάθε εργαζόμενος ονειρεύεται…Σε αυτή την τάξη που εργάζεται είται από χόμπυ, είται γιατί η τηλεόραση το πρωί δεν έχει τίποτα ενδιαφέρων…

    Συγχαρητήρια και πάλι!!!

  2. Αύγουστος 8, 2007 2:34 μμ

    αυτό που το βάζεις? και κατάφερα να περάσω και καλά χωρίς λεφτά! 🙂 , να τρως παγωτό γιαούρτι με ξηρούς καρπούς και να χαζεύεις το ηλιοβασίλεμα!!! Κόστος ; 3€ ! Σούπερ! (έτσι όπως πάω θα εκδόσω τον οδηγό «ζώντας καλά, χωρίς λεφτά ) 🙂

  3. Αύγουστος 10, 2007 12:35 μμ

    Κάπως έτσι νιώθω και γω. Τα απλά και αληθινά πράγματα φέρνουν την ευτυχία, αν είσαι ερωτευμένος με τη ζωή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: