Skip to content

Η γιαγιά μου και ο Κολοκοτρώνης. (updated)

Αύγουστος 8, 2007

Την προηγούμενη Κυριακή, πέρασα και μια βόλτα από τη γιαγιά μου, να δω τι κάνει μιας και είχα καιρό να πάω και τη σκεφτόμουν συνέχεια τον τελευταίο καιρό.

Μια χαρά τη βρήκα τη γιαγιά, χάρηκε που με είδε, καθόταν αναπαυτικά στην πολυθρόνα της με τη μαγκούρα αγκαλιά και την τηλεόραση απέναντί της, που την είχε μονίμως ανοικτή. «Τι κάνεις γιαγιά; καλά είσαι;», «Να εδώ, τι να κάνουμε, τα ίδια και τα όμοια παιδί μου» μου απάντησε χαμογελαστά άλλα τα μάτια της δεν ξεκολλούσαν από την τηλεόραση.

Γύρισα και εγώ προς την τηλεόραση, εκείνη την ώρα έδειχνε ένα ντοκιμαντέρ, με θέμα τα χωριά της ορεινή Αρκαδίας. Η γιαγιά μου είχε γεννηθεί και μεγαλώσει σ’ αυτά τα μέρη και φυσικό ήταν το θέμα αυτό, να είχε μονοπωλήσει το ενδιαφέρον της, γιατί της θύμιζε τα νιάτα της. Κάθισα δίπλα της. Πολλές φορές μας μάζευε – τα εγγόνια της -και μας μιλούσε για τη ζωή επάνω στα βουνά – σκληρή ζωή, δύσκολη – δεν είχε περάσει και λίγα – είχε μείνει χήρα νέα και είχε μεγαλώσει μόνη της, τις τρεις κόρες της, φέτος είχε κλείσει τα 92.

«Να! να! το Λιμποβίσι και το σπίτι του Κολοκοτρώνη» είπε με ενθουσιασμό, βγάζοντάς με απότομα από τις σκέψεις μου, έχοντας μια έκφραση στο πρόσωπό της που θύμιζε περισσότερο μικρό παιδί, παρά άνθρωπο της ηλικίας της. Όντως, εκείνη την ώρα έδειχνε το σπίτι του Κολοκοτρώνη, «Μπράβο! μνημονικό η γιαγιά!» σκέφτηκα, «Γιαγιά, έχεις πάει στο σπίτι του Κολοκοτρώνη;», «Αν έχω πάει λέει … και βέβαια έχω πάει, δεν ήταν εκεί ο ίδιος, ήταν η γραμματέας του και ήπιαμε καφέ μαζί», «Βρε γιαγιά! τι λες; είχε γραμματέα ο Κολοκοτρώνης;», «Και βέβαια είχε, ήταν όμορφη, ξανθιά και ψηλή» , «Οκ – πάει, το χάσαμε – αλλά τουλάχιστον είχε γούστο ο Κολοκοτρώνης» – σκέφτηκα γελώντας. Η γιαγιά ήταν κολλημένη ακόμα στην τηλεόραση, όμως συνέχιζε την αφήγηση, «Τον Κολοκοτρώνη τον είχα δει μικρό κορίτσι, περνούσε από την πλατεία του χωριού, σοβαρός, καβάλα σε ένα ψηλό άλογο – φορώντας κοστούμι και γραβάτα. – Παναγία μου ένα ψηλό άλογο! – Ακόμα το θυμάμαι!».

Είχα την εντύπωση ότι αν έμενα λίγο παραπάνω, θα άρχιζα και εγώ να χάνω την αίσθηση του χρόνου και θα μπέρδευα τις χρονολογίες μεταξύ τους, θα έκανα ένα το παρελθόν με το παρόν, τόσο φυσικά τα έλεγε. Τη φίλησα και την αποχαιρέτησα. Κοίταξα πίσω μου φεύγοντας, ήταν ακόμα κολλημένη στην τηλεόραση.
Την επόμενη μέρα σκεφτόμουν, άραγε εμείς τι θα λέμε στους νεότερους όταν και αν φτάσουμε σε τέτοιες ηλικίες; Θα λέμε για το τι κάναμε στα νιάτα μας, μπερδεύοντάς τα, με γεγονότα του μέλλοντος; Θα γελάνε και αυτά, όπως γελάμε και εμείς με τη γιαγιά που και αυτή με τη σειρά της γελάει μαζί με μας, γιατί καταλαβαίνει ότι κάτι δεν ταιριάζει σ’ όλα αυτά που μας λέει. Τι είναι καλύτερο, να θυμάσαι τα πάντα; ή να έχεις επιλεκτικές αναμνήσεις μπερδεύοντας την πραγματικότητα μαζί με τη φαντασία; Έτσι τουλάχιστον κάνεις και τους δικούς σου ανθρώπους να γελούν, δεν μου φαίνεται πια, και τόσο κακό.

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: