Skip to content

Από την άκρη του λιμανιού

Σεπτεμβρίου 28, 2007

Το σκοτάδι είχε αρχίσει να πέφτει για τα καλά στο νησί, ο ήλιος είχε χαθεί λίγη ώρα πριν, πίσω από κάποια βουνά στο βάθος του ορίζοντα, γεμίζοντας τον ουρανό με γλυκά χρώματα που σιγά σιγά ξεθώριαζαν δίνοντας την ευκαιρία στα άστρα να στολίσουν με τη λάμψη τους  τους, σαν διαμάντια, το μαύρο φόρεμα της νύχτας.

Ο Άγγελος είχε  ξεκινήσει πριν από λίγη ώρα από το σπίτι στη χώρα και τώρα έτρεχε διασχίζοντας το κατηφορικό  μονοπάτι που ένωνε το λιμάνι με τη χώρα.   Φοβόταν ότι είχε καθυστερήσει πολύ και δεν θα προλάβαινε το πλοίο, φτάνοντας όμως στο λιμάνι λαχανιασμένος, διαπίστωσε με ανακούφιση ότι είχε φτάσει νωρίς.   Έτρεξε γρήγορα και πήγε στο αγαπημένο του σημείο, «πρέπει όπου να ‘ναι να έρχεται»  σκέφτηκε, προχθές δεν το είχε προλάβει, είχε φτάσει αργά, αν το έχανε και σήμερα ήταν σίγουρος ότι θα έπεφτε σε κατάθλιψη.

«Το σημείο του » ήταν ένα ήσυχο μέρος, κάπου ψηλά στην άκρη του λιμανιού, μακριά από τα φώτα και την πολυκοσμία, εκεί πήγαινε και καθόταν για ώρες όταν έφευγε από το σπίτι, τις φορές που οι γονείς  του μάλωναν και αυτός το έσκαγε κρυφά για να γλιτώσει το ξύλο, αφού ο πατέρας του, ξεσπούσε επάνω του.   Εκεί χανόταν στις σκέψεις του και έβλεπε τα πλοία να έρχονται, τα κοίταζε σαν μαγνητισμένος, να δένουν, να αδειάζουν ή να παίρνουν κόσμο και εμπορεύματα και να φεύγουν. 

Ήταν σαν φωτεινές οπτασίες μέσα στη νύχτα, που αιωρούνταν λίγο πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, προχωρούσαν με αργές νωχελικές κινήσεις που έμοιαζαν με κάποιο είδος μυστικιστικού χορού, κουβαλώντας μέσα τους μια διαφορετική διάσταση του χρόνου από αυτή του νησιού και όταν άνοιγαν οι πόρτες αυτές οι δυο  διαστάσεις γίνονταν ένα.  Λες και τα πλοία ήταν γέφυρες στο χρόνο.

Μετά οι πόρτες έκλειναν, τα πλοία έφευγαν και όλα γύριζαν και πάλι στη θλιβερή τους μονοτονία.  Δεν το μπορούσε το νησί, ένιωθε ότι τον πλάκωνε, ένιωθε σαν θηρίο μέσα στο κλουβί του.

Μια νύχτα θα έμπαινε λαθραία σε ένα πλοίο για να φύγει, θα διάλεγε ένα στην τύχη, χωρίς να ξέρει που πηγαίνει, μπορεί και να μην έβγαινε ποτέ απ’ αυτό, θα ζούσε όλη του τη ζωή εκεί μέσα, ναι! … ναι αυτό θα έκανε, το είχε αποφασίσει!

2 Σχόλια leave one →
  1. franky permalink
    Σεπτεμβρίου 28, 2007 5:31 μμ

    ααα….πολύ καλό αγαπητό άζωτο!
    Εμπνευσμένο από τις διακοπές σε νησί να υποθέσω;

  2. Σεπτεμβρίου 30, 2007 1:18 πμ

    ….. και ναι και όχι…. 😛
    Ευχαριστώ πολύ πάντως !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: