Skip to content

Βουνά και Μύθοι

Οκτώβριος 29, 2007

 Από την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία

Κοσμογονία – Ησίοδου
Χάος – Γαία – Έρως

Στην Θεογονία του Ησίοδου προϋπάρχουν τρία στοιχεία, το Χάος, η Γαία και ο Έρως. Αυτές οι τρεις μορφές δεν έχουν γεννηθεί η μία από την άλλη. Είναι αυτογέννητες κι απέχουν μόνο χρονικά στη σειρά της γέννησής τους. Από τους τρεις πρώτους θεούς μόνο ο Έρως δε γεννά απογόνους. Αυτός ενώνει και ωθεί τις άλλες δυνάμεις σε δημιουργία.

Από το Χάος γεννήθηκαν το Έρεβος και η Νύχτα. Κι από την ένωση των δυο τους γεννήθηκαν ο Αιθέρας και η Ημέρα.

Η Γαία χωρίς ερωτική ένωση γεννά μόνη της τον Ουρανό, που έχει όση έκταση έχει κι εκείνη. Αφού πέρασε αρκετός καιρός από τη γέννηση του Ουρανού η  Γαία άρχισε πάλι να κοιλοπονάει.  Σε λίγο οι πόνοι έγιναν αφόρητοι, σωστός πόλεμος γινόταν στα έγκατα της γης που τρανταζόταν ολόκληρη.  Έτσι μετά από καιρό άρχισαν να ξεφυτρώνουν πάνω στην επιφάνεια της τεράστιοι γίγαντες, απέραντοι και αχανείς με αλλοπρόσαλλα κορμιά.  Αυτοί οι γίγαντες ήταν τα τρομερά Όρη.  Λέγεται ότι η γη ποτέ δε συμπάθησε αυτά τα παιδιά της που τόσο την ταλαιπώρησαν για να γεννηθούν.  Ήταν αναγκασμένη να ζήσει μαζί τους και να τα ανέχεται μιας και από τη γέννησή τους ήταν προσκολλημένα πάνω στο σώμα της.  Κάθε φορά που προσπαθούσε να τα διώξει από πάνω της φρικτοί πόνοι τη βασάνιζαν.  Τελικά η Μάνα Γη αποδέχθηκε τη μοίρα της.  Αργότερα η γη γέννησε  τον Πόντο. Έτσι όλη η διαμόρφωση του κόσμου ξεκινά από εκείνη. Η Γαία δημιουργεί το σύμπαν γεννώντας τα συστατικά του.

Παραχωρεί μέρος από τις εξουσίες της στον Ουρανό και τεκνοποιεί από το σπέρμα του τον Ωκεανό, τον Κοίο, τον Κρείο, τον Υπερίονα, τη Θεία, τη Ρέα, τη Θέμιδα, τη Μνημοσύνη, τη Φοίβη, την Τηθύα, τον Κρόνο. Εκτός από τους Τιτάνες γέννησε τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες.

(Πηγή: Θεογονία)

 Από την Ινδική Μυθολογία

Πως έγιναν τα βουνά

Οι αρχαιότεροι απόγονοι του Πρατζαπάτι* είναι τα βουνά.  Στην αρχή τα βουνά είχαν φτερά.  Πετούσαν από δω κι από κει και κατέβαιναν σε όποιο μέρος τους άρεσε κάθε φορά.  Αυτή η γη δεν ήταν στερεωμένη πουθενά.  Τότε ο Ίνδρα**  έκοψε τα φτερά των βουνών.  Έπειτα με αυτά τα βουνά στερέωσε τη γη.  Από τα φτερά τους έγιναν τα βαριά σκοτεινά σύννεφα.  Γι’ αυτό τα σύννεφα κρέμονται πάνω από τις βουνοκορφές, γιατί είναι ο γενέθλιος τόπος τους.  Και για τον ίδιο λόγο βρέχει πιο πολύ στα βουνά.

(*Πρατζαπάτι: ο πρόγονος όλων των πλασμάτων.  **Ίνδρα: Είναι ο μεγαλύτερος θεός των Ινδιών της βεδικής εποχής. Ο Ίνδρα είναι η προσωποποίηση της δύναμης του ήλιου, της βροχής και είναι ο κύριος των κεραυνών. – Από το βιβλίο «Παραμύθια από τις Ινδίες» Εκδ. Απόπειρα)

Από την Κινεζική μυθολογια

Σύμφωνα με αυτό το μύθο, το πρωταρχικό χάος είχε την μορφή αυγού. Από αυτό το πρωταρχικό αυγό γεννήθηκε ο Πά-Κού. Τα βαριά στοιχεία του αυγού -τα Γίν -σχημάτισαν τη Γή. Τα ελαφρά -τα Γιάγκ- σχημάτισαν τον ουρανό. Ο Πά-Κού ηταν στη μέση και χώριζε τον ουρανό και τη γή. Το μέγεθος του Πά-Κού μεγάλωνε συνεχώς, ώστε να κρατά χωρισμένη τη γή απο τον ουρανό. Όμως, κάποια στιγμή εξαντλήθηκε και πέθανε. Από τα μέρη του σώματος του προήλθαν τα μέρη του κόσμου. Το κεφάλι του έγινε το βουνό της ανατολής, η κοιλιά του έγινε το βουνό του κέντρου, το αριστερό του χέρι έγινε το βουνό του νότου, το δεξί του χέρι έγινε το βουνό του βορρά, τα πόδια του έγιναν το βουνό της δύσης. Τά μάτια του έγιναν ο ήλιος και το φεγγάρι, τα μαλλιά του έγιναν τα δέντρα και τα φυτά, τα δάκρυα του έγιναν τα βουνά και οι θάλασσες. Η αναπνοή του έγινε ο άνεμος και η φωνή του τα αστραπόβροντα.

Αυτά τα βουνά παίζουν τον ρόλο στηλών ανάμεσα στον ουρανό και τη γή.

(Πηγή: Νέα Ακρόπολη)

Από τους μύθους των Αζτέκων κ των Μάγιας

Ποποκατεπέτλ και Ιζτατσιχουάτλ

Ο Ποποκατεπέτλ ήταν ένας νεαρός αζτέκος πολεμιστής που ερωτεύτηκε την κόρη του αυτοκράτορα Ιζτατσιχουάτλ. Όταν ο αυτοκράτορας έστειλε τον νεαρό σε μια μάχη και του υποσχέθηκε να του δώσει την κόρη του αν γυρίσει ζωντανός. Δεν είχε όμως σκοπό να τους παντρέψει καθώς ήδη είχε συμφωνίσει με άλλον. Όσο ο Ποποκατεπέτλ πολεμούσε είπανε στην Ιζτατσιχουάτλ ότι σκοτώθηκε στη μάχη και αυτή πέθανε από τη θλίψη. Όταν ο Ποποκατεπέτλ γύρισε πήρε το σώμα της αγαπημένης του και το πήγε στα βουνά, το ακούμπησε στον έδαφος, γονάτισε δίπλα του και πέθανε από τη θλίψη. Οι θεοί τους σκέπασαν με χιόνι και τους μεταμόρφωσαν σε βουνά. Το βουνό Ιζτατσιχουάτλ είναι γνωστό ως «κοιμώμενη κυρά» καθώς το βουνό μοιάζει με μια γυναίκα ξαπλωμένη στο πλάι. Το Βουνό Ποποκατεπέτλ είναι ένα ηφαίστειο που ακόμα βράζει από οργή για τον άδικο θάνατο των δύο εραστών.

(Πηγή: multiforums.gr )

 Από τους Περσικούς Μύθους

Η δημιουργία του Ιερού βουνού Ελμπούρτζ

Στους μύθους της Ιρανικής κοσμογονίας αναφέρεται ο μύθος της δημιουργίας του Ιερού όρους των Περσών του Ελμπούρτζ. Αρχικά υπήρξε ο Ουρανός, μια μάζα από διάφανο κρύσταλλο, προορισμένη να περικλείσει ό,τι άλλο επρόκειτο να ακολουθήσει. Κατόπιν δημιουργήθηκαν κατά σειρά: το ‘Ύδωρ, η Γη, τα φυτά και τα ζώα Στην έκτη δημιουργία φτιάχτηκε ο άνθρωπος, ενώ στην έβδομη και τελευταία παρουσιάστηκε η φωτιά, που είναι το αγνότερο από όλα τα στοιχεία. Για τους αρχαίους Ιρανούς η γη ήταν στρογγυλή και επίπεδη, ενώ στο Σύμπαν υλικά και άϋλα συνυπήρχαν ειρηνικά, μέχρις ότου το Κακό εμφανίστηκε θρυμματίζοντας την κρυστάλλινη ουράνια σφαίρα. Όλα τα ουράνια σώματα κουνήθηκαν βίαια, έχασαν την ισορροπία τους και από τότε άρχισαν να κινούνται. Μετά την καταστροφή της ουράνιας ηρεμίας, το Κακό έπεσε στον ωκεανό αναταράζοντας τα νερά με τέτοια δύναμη, ώστε σε τούτο το σημείο η γη αναγκάστηκε να υψωθεί για να μην πλημμυρίσει ο κόσμος.

Χρειάστηκαν οκτακόσια ολόκληρα χρόνια μέχρις ότου το Ελμπούρτζ αποκτήσει το τελικό του υπερβατικό ύψος. Τα πρώτα διακόσια χρόνια έφτασε στα άστρα, τα επόμενα διακόσια άγγιξε το φεγγάρι, η άνοδος προς τον ήλιο κάλυψε άλλα διακόσια και μόνο μετά τους επόμενους δύο αιώνες το ιερό βουνό έφτασε στην εσχατιά του ουρανού. Στις υψηλότερες πλαγιές, που είναι αόρατες για τους θνητούς, ανοίχτηκαν εκατόν ογδόντα οπές στην ανατολική πλευρά και άλλες τόσες στην πλευρά της δύσης, για να εμφανίζονται και να χάνονται τα αστρικά σώματα ανάλογα με τις ώρες της μέρας. Βαθιά μέσα στη γη, ωστόσο, έμειναν οι ρίζες του θεϊκού όρους από όπου ξεπετάχτηκαν όλα τα άλλα βουνά, ενώ στο κέντρο του ορατού όγκου βρίσκεται η υψηλότερη κορυφή, η Τέρα. Από εκεί ξεκινά μια πολύ στενή γέφυρα και ανεβαίνει στον ουρανό. ‘Οποιος πεθάνει πρέπει να περάσει αυτή τη γέφυρα, που αιωρείται στο Χάος, για να πάει στο Άγνωστο, όπου θα καταχωρηθεί στους καλούς ή στους κακούς.

(Πηγή: Νέα Ακρόπολη)

(Ευχαριστώ πολύ τον Eolos για την καταπληκτική φωτογραφία του χιονισμένου Παρνασσού που μου έδωσε και βρίσκεται στην κεφαλίδα του blog)

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: