Skip to content

Ημέρες εργοταξίου …

Απρίλιος 16, 2008

Εκείνο τον καιρό οι μέρες κυλούσαν ανάμεσα σε ατελειωτες ώρες δουλειάς, πνιγμένες μέσα στη σκόνη και τη βαβούρα του εργοταξίου.  Συνεργεία ηλεκτρολόγων, μπογιατζήδων, υδραυλικών, δούλευαν ακατάπαυστα.  Φορτηγά έφερναν και ξεφόρτωναν υλικά, ενώ εργοδηγοί και μηχανικοί τσακώνονταν συνεχώς με τους εργολάβους, στολίζοντάς τους με διάφορα όμορφα και «ευαίσθητα»  κοσμητικά επίθετα, δημιουργώντας ένα ζωντανό σκηνικό που ακροβατούσε ανάμεσα στην λογική και την παράνοια.

Όλες όμως, οι συζητήσεις, οι χαρακτηρισμοί, οι βρισιές και οι διαφωνίες θα περιστρέφονταν γύρω από ένα κοινό άξονα …. τον «κώλο»!    «Το κωλόπαιδο! δεν θα ‘ ρθει από δω?  Έτσι σκατά που τα έχει κάνει? – θα του δείξω εγώ!, «Τι σκατά πόμολα είναι αυτά?  Στείλτου τα πίσω και να του πεις να τα βάλει στον κώλο του!»  «Κώλο τα έκαναν εκεί μέσα!» «Κωλομαστόρια του κερατά!»   … και άλλα πολλά τέτοια χαριτωμένα ….

Η μεγάλη διαφορά όμως με τους υπόλοιπους «κώλους», ήταν ο τρόπος προφοράς από όλους, του συγκεκριμμένου εργοταξιακού «κώλου».   Το «λ» ήταν παχύ και καθώς ενωνόταν με το «ω»  γέμιζε το στόμα και προκαλούσε ένα περίεργο συναίσθημα ικανοποίησης!  Αφού το έλεγαν όλοι με ένα τρόπο λες και είχαν κάνει ομαδικά μαθήματα ορθοφωνίας, προκειμένου να φτάσουν στον επιθυμητό τρόπο απόδοσης της αγανάκτησης και της οργής τους! …. Περίεργα πράγματα! … 

Όταν με είχαν στείλει στην αρχή στο εργοτάξιο, μου είχε ψιλοκακοφανεί, σαν να με είχαν ξεβολέψει από το αποστειρωμένο γραφείο μου, με τον κλιματισμό, την τάξη, την καθαριότητα και τους γραβατωμένους τύπους  και είχα φρικάρει με τη σκόνη, τη βρώμα και το χυμαδιό που υπήρχε παντού!  Όμως αυτά γρήγορα ξεπεράστηκαν και έγιναν συνήθεια!   Και οι βρισιές και η σκόνη και το έντονο συναίσθημα πίεσης που υπήρχε στο εργοτάξιο … υπήρχε ζωή!!!

Όταν μετά από λίγες μέρες πήγα στα γραφεία για μια δουλειά, μπαίνοντας στο διάδρομο και αντικρίζοντας  αυτή την ψυχρή εικόνα, χωρίς ανθρώπους να πηγαινοέρχονται να φωνάζουν και να βρίζουν ακατάπαυστα, με μια παγωμενη ησυχία, και κλειστές πόρτες γραφείων κάτι ένιωσα να λείπει από μέσα μου …. «Κωλοκατάσταση» …. σκέφτηκα ….

4 Σχόλια leave one →
  1. κωλόγιατρος permalink
    Απρίλιος 16, 2008 10:13 πμ

    χα χα χα χα χα χα !!!!!

    πέτα τους πέτρες ….

    «…. τρεις ικανοί πρωκτόν εκμάξαι λίθοι αν ωσιν τραχείς, εάν δε λείοι τέτταρες …» (Αριστοφάνης)

    (= τρείς πέτρες χρειάζονται για να καθαριστεί ο κ……ος, αν είναι ανώμαλες, αν δε είναι λείες …… τέσσερις …..)

    χαχαχαχαχαχα !!!!! κώλο το κάναμε το ποστ …….

  2. Απρίλιος 16, 2008 11:57 μμ

    χα χα …. μα αφού ήταν!!! 🙂 😛

  3. Ledif permalink
    Απρίλιος 23, 2008 10:56 πμ

    Είναι όπως ακριβώς το είπες, azoto!
    Το εργοτάξιο είναι «ζωή».Θα το αγαπήσεις και δε θα θες να γυρίσεις στην καρέκλα του γραφείου σου.
    υ.γ. Ελπίζω να έδωσες τα χαιρετίσματα…

  4. Απρίλιος 23, 2008 10:47 μμ

    χε χε … τα έδωσα, μην ανησυχείς … 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: